मैत्रीण... कधी ती आपली आई असते पुढच्या क्षणाला आपली मुलगी... घटकेत आधार देणारी असते, तर घटकेत मागणारी! कधी खूप हवी हवीशी कधी अगदी नक्को वाटणारी...
माझ्या आयुष्यात मला मैत्रिणी फक्त बरोबरीच्या नाही मिळाल्या, कधी आई, कधी बहिणी, कधी आजी, कधी आत्या तर कधी मामीने माझ्या मैत्रिणी झाल्या. खरं तर हि कविता, इथे नाव नसताना ज्या ज्या माझ्यावर हक्काने चिडून भांडतील अशा सगळ्या मैत्रिणींसाठी...
कधी सडा सुगंधी तू पारिजातकाचा,
कधी कळी अबोलीची नवखी ग...
सदाफुली तू, हसरी , भाबडी, निरागस,
दरवेळी नवी, माझी सोनसखी ग!!
कधी थंडीचं होतेस ऊन कोवळं,
कधी असतेस उन्हातली शांत दुपार...
कधी असतेस नुसतंच भरलेलं आभाळ,
कधी असतेस पावसाची सर धुव्वाधार!!
कधी देतेस दिशा , असताना भरकटत,
अन त्याच प्रवासात देतेस साथ...
कधी नकळत जातेस हरवूनही अशीच,
मग सापडताच नाहीस घालूनही साद !!
हवासा वाटल्यावर मला आधार भक्कम,
घ्यायला मग सांभाळायला धावून येई...
कधी शोधात राहतेस तूच आडोसा,
होतेस नाजुकशी हळवी जाई जुई!!
कधी माझाच होतो भास तुझ्यात,
कधी उमजूनही भासतेस अनोळखी ग ...
जितकी माझ्यासारखी कधी तितकीच निराळी ,
दरवेळी नवी, माझी सोनसखी ग!!
