सोनसखे....

मैत्रीण... कधी ती आपली आई असते पुढच्या क्षणाला आपली मुलगी... घटकेत आधार देणारी असते, तर घटकेत मागणारी! कधी खूप हवी हवीशी कधी अगदी नक्को वाटणारी... 

माझ्या आयुष्यात मला मैत्रिणी फक्त बरोबरीच्या नाही मिळाल्या, कधी आई, कधी बहिणी, कधी आजी, कधी आत्या तर कधी मामीने माझ्या मैत्रिणी झाल्या. खरं तर हि कविता, इथे नाव नसताना ज्या ज्या माझ्यावर हक्काने चिडून भांडतील अशा सगळ्या मैत्रिणींसाठी... 

कधी सडा सुगंधी तू पारिजातकाचा, 

कधी कळी अबोलीची नवखी ग...

सदाफुली तू, हसरी , भाबडी, निरागस,

दरवेळी नवी, माझी सोनसखी ग!! 

कधी थंडीचं होतेस ऊन कोवळं,

कधी असतेस उन्हातली शांत दुपार...

कधी असतेस नुसतंच भरलेलं आभाळ,

कधी असतेस पावसाची सर धुव्वाधार!! 

कधी देतेस दिशा , असताना भरकटत, 

अन त्याच प्रवासात देतेस साथ...

कधी नकळत जातेस हरवूनही अशीच,

मग सापडताच नाहीस घालूनही साद !!

हवासा वाटल्यावर मला आधार भक्कम,

घ्यायला मग सांभाळायला धावून येई...

कधी शोधात राहतेस तूच आडोसा,

होतेस नाजुकशी हळवी जाई जुई!! 

कधी माझाच होतो भास तुझ्यात, 

कधी उमजूनही भासतेस अनोळखी ग ...

जितकी माझ्यासारखी कधी तितकीच निराळी  ,

दरवेळी नवी, माझी सोनसखी ग!! 

हवं आहे

कधी कधी नक्की काय हवंय ते कळायच्या आधीच, ते हातातून निसटून जातं... आणि मग स्वतःनीच स्वतःला सावरायची वेळ येते... पण तीही वेळ शाश्वत नसतेच... कोणीतरी म्हणून गेलाय "वेळ चांगली असो किवा वाईट, सरतेच!!" अशाच एका दृष्टिकोनासाठी... 

 

मुठभर माती हवी आहे,

स्वप्नं रुजत घालायला

थोडेसे ढग हवे आहेत,

हलकेच त्यांवर बरसायला

हवा आहे कुपिभर सुवास,

कोवळ्या स्वप्नांवर शिंपडायला

हवे आहेत ओंजळभर रंग,

नवखी स्वप्न रंगवायला

मग हवे चिमुकले पंख,

स्वप्नांना उडू द्यायला

हवे आहेत पापणिभर अश्रू,

अस्तित्वाचं भान राखायला

हवा आहे मनभर ध्यास,

या स्वप्नांना पूर्ण करायला

आणि हवय खंबीर मन,

मोडलीच स्वप्न तर मला सावरायला

किंमत

आपण सगळेच आपल्या स्वप्नांवर जीव तोडून प्रेम करतो. अशाच एखाद्या जीवापाड जपलेल्या स्वप्नाला कधीतरी  सोडून द्यावं लागलं तर?? कोणत्याही दुसऱ्या गोष्टीसाठी स्वप्नाची हि मोजायला लागलेली किंमत नक्कीच महाग पडते.... हो ना??

कधी साखरझोपेत अलगद बदलली कूस 

कधी पाहिलेली आपल्याच झोपेची वाट
प्रत्येक स्वप्नाची किंमत लागते मोजावी,
आपणच बनवलेल्या स्वप्नाच्या या जगात

रापलेल्या  उन्हात, पावलागणिक  हरवतात  सावल्या

आणि पुरून  उरतो  एकाकी  रस्ता  
मनभर  पसरलेला  ध्यासही  आटतो  तेव्हा ,
उभारी  विसरतो  खाऊन खाऊन  खस्ता

काळाबरोबर  निसटते   घट्ट  धरलेली  उमेद

विझणाऱ्या आशेला  आणखीनच  करते  फिकट

डोळ्यांदेखत  अंधुक  झालेल्या  संधी  बरोबरच,
विश्वासाच्या  कड्याही  हळूहळू  जातात  निखळत

आपलेच  ध्यास  आणि  आपलेच  हट्ट,

आपलीच  इच्छा  आणि  आपलीच  जिद्द
स्वतःशीच  स्वतःने  दिलेला  लढा  अन,
प्रयत्नाची  पार  केलेली  प्रत्येक  हद्द

अथक प्रयत्नांच्या जोडीला  केलेल्या  प्रार्थना

त्यांनाही  जेव्हा  उत्तर  नाही  मिळत....

हातात  नसलेल्या  पण  हातावर  पसरलेल्या ,

नशिबाच्या  रेघोट्यांच  गणित  जातं  कळत

स्वप्नांच्या  पलीकडल्या  सत्याची  धग  परतवते,

कठोर  पण  शाश्वत  या अस्तिवात ....
कधीकधी द्यावी लागते स्वप्नाचीच  किंमत,

आपणच  बनवलेल्या  स्वप्नाच्या या जगात...

आठवणी

प्रत्येकाकडे असलेला, स्वतःचा हक्काचा खजिना, म्हणजे आपल्या आठवणी! काही हव्याशा तर काही तेवढ्याच नकोश्या! कितीही जुन्या  साठल्या तरी, नवीन साठवून ठेवतोच आपण...  आणि कळत नकळत परत परत आठवून पाहतो! अशाच खास आठवणींसाठी....


जुन्या  वहीत  दडवलेला  एक  गुलाब  सुकलेला,
कितीही  झाला  जुना  तरी  राहतो  दरवळत,
काळाच्या  ओघात  मिटलेल्या  आठवणी  करतो  ताज्या
मनही  त्यांना  अलगद  राहते  नव्याने  कुरवाळत...

कुठेसा  साठून  राहिलेला  अश्रूंचा  पाट  मग,
होतो  मोकळा  करून  दूर  सारे  अडसर
बांध  घालूनही  त्याला  होतं  थांबवणं  कठीण,
आठवणीतच  जगतो  तेव्हा, पडतो  आजचा  विसर

यातच  आठवते,  हळूच  झालेली  हलकीशी  गुदगुली
उसळून  वाहतो,  खळखळता  हसूचा  झरा  निर्मळ
परत  होतात  रंगीत  मग  हसऱ्या  आठवणी,
पुन्हा  एकदा  भरून  वाहते  आठवणींची  ओंजळ

आठवणीतूनच  करताना  भूतकाळाचा  प्रवास, नकळत  सापडतात,
रागाचे  नकोसे  शहारे,  कधी  प्रेमाचा  ओलावा
न  शोधातही  सापडतात  त्या  क्षणात  मग
हवीहवीशी  कधी सोबत, कधी  नकोसा  दुरावा...

पुढे  जाता  जाता  आठवणीतून  या  साऱ्या
सापडतो,  जुना  पण  परिचित  मैत्रीचा  सुंगंध!
अनावधानाने  आठवून  जातो  मनात  खोलवर  लपलेला,
नाव  न  दिलेला , हळवासा, नाजूक  रेशीमबंध

काल  धावतच  राहतो, अथक  न  थांबता,
एकाच दिशेने  जाताना, नाही  मागे  फिरत....
हवासा  असतो  गेला  काल  आपल्याला  म्हणूनच
आठवणींच्याच  रूपाने  तो  भेटत  राहतो परत!
 

त्यांचा पाऊस

काहींना हवासा, तर काहींना नकोसा... कसाही असला तरी दर वर्षी पाऊस येतोच! त्या पावसात भिजणारे तो आणि ती, बदलत राहतात पण भिजणाऱ्या त्या दोघांच्या भावना बदलत नाहीत... आणि पाऊस, तो तर नाहीच नाही.....

त्याला हवं असतं, पावसाने नेहेमीच यावं अवेळी,

मग एकाच छत्रीखाली, दोघांना येतं एकत्र चालता,

प्रत्येक झुळुकीबरोबर उडू पाहणारी ओढणी तिची,

सावरताना तिची होणारी धांदल जवळून येते अनुभवता!

अर्ध्या छत्रीखाली, ती अर्धवट भिजत थोडीशी शहारते,

वीज कडाडली की, तिच्याही नकळत त्याच्याकडे सरकते...

मग त्या उडणाऱ्या ओढणीचा, त्यालाही होतो स्पर्श,

त्या निसटत्या स्पर्शानेही त्याचे, मन वेडे हरखते!

अशातच जर सरीने, कोसळून दिली त्याला साथ,

तर विचारता येतं त्याला, "थोडा वेळ थांबायचं?"

कमी नको होऊस, करून पावसाची विनवणी मनात,

तिला मात्र, "थांबेलच इतक्यात पाऊस", हसून म्हणायचं!

ती सुद्धा हळूच गालात हसून, नुसतीच हुंकारते,

छत्रीबाहेर कोसळणाऱ्या पावसाचे, ती मानते आभार मनोमन!

ओढणी पसरून भरून घ्यावे वाटत असतात तिलाही,

गार पावसातही स्पष्ट, त्याच्या अस्तित्वाच्या उबेचे क्षण!!

तिला नाही वाटत भीती विजेची, तरीही मुद्दाम,
त्याच कारणाने ती छत्रीच्या आणखी येते आत,
तिला आवडतं त्याचं चुळबूळण, तिला जागा देताना,
चुकूनच स्पर्शणारे, त्याचे थंड पण थरथरते हात!

एका छत्रीत चालताना, तिचं राहत नाही लक्ष,
फक्त जाणवतं तिला, त्याचं तिच्या नकळत तिला निरखणं!
पाऊस वाढवा इतकीच इच्छा मनात ठेऊन त्याचं,
तिची समजूत काढत, तिच्या बरोबरीने भिजत थांबणं!

तिला असतं ठाऊक, त्याला नकोय तिने जायला,
पण थांबवता येत नाही, वेळ पुढे जाणारा!
म्हणूनच हवा वाटतो तिलाही, तो अवेळी पाऊस,
तिची वाट त्याच्यासाठी, न सांगताच अडवून धरणारा!!

मन

"मन" काय आहे.. काय नाही वैज्ञानिक, अध्यात्मिक, मानसशास्त्रीय.... अनेक चर्चा होऊनही अनुत्तरीत राहिलेला, आपल्या सगळ्यांमधला अविभाज्य भाग! कितीही समजून घ्यायचा प्रयत्न केला तरी मला समाजालाच नाही!!

मनालाही आवरेना, बेभान मनाची ही धाव,
वेगामागे वेडी, कशी मनाची या हाव!

विचारांची राही विणत वेडी साखळी साखळी
खुडूनही टाकी त्यांना जशी नकोशी पाकळी....

कधी बांधून इमले खाली आभाळ ठेउनी,
कधी उरेना त्याकडे, तुकडा मातीचा चौकोनी!

चुका करूनही पळे, त्याच चुकांच्याच पाठी,
सोडी तिथेच त्यांना, बंधूनी अनुभव गाठी!

ओढ अनामिक असताना, क्षणात नकोशीही होई,
नकोशी इच्छाही कधी, आपुली म्हणून घेई!!

कारण जगायचे शोधी, ठेवी उमेदीची आस,
दिसूनही अर्थ जीवनाचा, घेई शेवटचा ध्यास...

घालूनी कुलुपे कितीही, नाही राहत ताब्यात,
कधी, "उड" सांगूनही, राही अडकुनी कुंपणात!

काय हवेसे मनाला, कधी त्यालाच कळेना,
कधी मिळूनही वाटे, काही मनीचे मिळेना!!

कसे उकलावे गूढ, काय करावा इलाज,
स्पर्शूनही तळ, त्याच्या खोलीचा येईना अंदाज

तू आणि मी

कधी चुकून कधी मुद्दाम या बरोबर असण्याला विसरलं जातं... म्हणूनच,  ही साथ, सोबत ही किती महत्त्वाची असते, ते काही पुन्हा नव्याने सांगून बघायचंय!!

तुझं आणि माझं छोटसं आभाळ असावं

फाटलंच  ते कधी तर, दोघांनी मिळून सावरावं

तुझी आणि माझी, इवलीशी नदी असावी,

गेलीच वाहून  जर, तरी किनाऱ्याची कड उरावी

तुझी आणि माझी असावी एकच वाट,

साथ असेल आधाराला आली जरी वळणं अफाट

तुझे आणि माझे असावे ऋतू सारेच,

वेळेबरोबर बदलले जरी, आपले राहतील कायमचेच 

तुझा आणि माझा असावा मिणमिणता तारा,

तेवेल आपल्यासाठीच, आलाच एखादा जर क्षण अंधारा

तुझी आणि माझी दिसावी एकसारखीच सावली,

तू आणि मी नंतर उरणारच नाही वेगळी

तुझी आणि माझी जोडी अशीच फुलावी,

आपल्या देवाकडे आपली, इतकी एकाच मागणी असावी 

आई हे बघ ना इथे

एकटेपण कधी कधी खूप असह्य व्हायला लागतं! जगातले सगळे नियम, सगळ्या सूचना नकोशा वाटतात! आणि उरतो फक्त दाट अंधार...  आपण प्रत्येकानेच कमी अधिक काळासाठी हे क्षण अनुभवलेले असतात... फरक फक्त असतो तो कोणाचा आधार  आपण शोधू पाहतो त्याचा! 

आई हे बघ ना इथे ,

बोचतंय काहीतरी मनाच्या एका कोपऱ्यात

फुटक्या स्वप्नांच्या काचा आहेत बहुतेक,

तुझ्या हळुवार स्पर्शाने निघतील झटक्यात!

आई हे बघ ना इथे ,

मनात कुठेतरी सारखं सारखं ठसठसतय

विनाकारण जगाने दिलेल्या शिक्षांमुळेच असेल,

भोगताना तुझा आधार हवाय वाटतंय

आई हे बघ ना इथे ,

मनात भळभळतीये सारखी एक जखम

कदाचित एकटेपणाने झालीये मला ती,

तू ये, नको दुसरं मलम

आई हे बघ ना इथे ,

काहीतरी आतल्या आत तुटत चाललय

माझा स्वतःवरचा विश्वास असावा तो,

तुझे दिलास्याचे शब्द तो मागतोय!

आई हे बघ ना इथे ,

भर दिवसाही दिसतोय मिट्ट काळोख

सगळंच वाटतंय इथे अनोळखी मला,

पटतिये फक्त तुझ्या कुशीची ओळख

आई हे बघ ना इथे ,

मला माझं स्वत्वही नाहीये सापडत

तुझ्यातच ठेव मला कायमची दडवून

जन्म नकोच या जगात परत.....

Cubical

दिवसातला सगळ्यात जास्त वेळ जर आपण कुठे काढत असू, तर तो office मध्ये.... आपल्या डेस्क वर! माझ्या cubical मध्ये आम्ही ३ लोकं बसतो. बसतो कसले धिंगाणा घालतो... आजूबाजूच्यांना काय वाटेल याचं कधी भान ठेऊन, तर कधी न ठेवता आम्ही आमचं काम, मस्ती आणि थोडक्यात office life share करतो! त्याच माझ्या लाडक्या cubical मधल्या दोस्तांसाठी...

कधी कधी मला वाटतं,

college अजून नाहीच संपलं...

मस्तच असतं कारण खूप,

वातावरण आमच्या cubical मधलं!

गप्पांचे फड जमतात इथेच,

जणू group चा असावा कट्टा,

कामाच्या अडचणी पण सुटतात,

कधी.. लागताच नाही पत्ता!!

उजवीकडे सचिन, मागे राजश्री,

तिसऱ्या टोकाला बसलेली मी,

तिघेही मिळून चालू असते,

खेचाखेची, धम्माल अन हसाहसी!!

मैत्रीचा नाजूक धागा पण,

बांधला गेलाय तीनही टोकांशी,

अलगद, हळुवार गोष्टीही होतात,

अगदी सहज share एकमेकांशी!

कधी खोटे, कधी खरेखुरे,

रुसवे, फुगवेही होतात इथेच...

टिकत नाहीत फार काळ,

विसरले जातात नकळत लगेच!!

कधी कधी मला वाटतं,

हे आहे आमचं घरंच...

जिव्हाळा, काळजी आणि आधार,

घरासाठी इतकंच पुरतं, खरंच!!!

भांडणं

भांडण प्रत्येक नात्यातला एक नकोसा पण अविभाज्य भाग! त्यात ते नातं... त्याचं आणि त्याच्या तिचं असेल तर मग विचारायलाच नको! एकमेकांच्या  असण्याने जी गम्मत येते , त्याचाच एक भाग म्हणजे, ही भांडणं !!

तुझ्या अन माझ्या पत्रिकेतले, जमतच नसतील कुठलेच गुण,

प्रत्येक discussion चा शेवट होतो, म्हणूनच कडाक्याच्या भांडणातून!

कारण अगदी कोणताही चालतं, कधी माझा ड्रेस नवीन आणलेला,

कधी माझी आवडती serial, किंवा कधी स्वयंपाक थंड झालेला...

कधी झालेला तुला उशीर, कधी न सांगता येणं लवकर,

कधी न उचललेला माझा कॉल, कधी sms ला न दिलेलं उत्तर !!

दोघं तोंड फिरवून झोपतो मग, अगदी विरुद्ध दिशांना बघत...

झोपतो कसले तेव्हा, रुसूनच बसायचं क्षण क्षण जागत!! 

अशातच मग एकाने टाकायची शस्त्र, सोडून बघायचा अबोला,

मस्तपैकी चहा घेऊन खिडकीशी, "ये ना" म्हणायचा चहा घ्यायला! 

खिदळत हसत मग, चहा बरोबर भांडण पण टाकायचं पिऊन, 

आणि मग म्हणायचं चला आता झोपायला, हातात हात घेऊन! 

त्यातच करायचा दिवा कोणी बंद, यावर परत discussion निघतं 

तुझं माझं जमेना आणि तुझ्या वाचून जगवेना, तेव्हा अगदी पक्कं पटतं

शोधून बघ

कधी कधी आपण आपल्या माणसाच्या अगदी जवळ असतो, प्रत्येक क्षण  एकत्र  घालवून पण  कुठेतरी काहीतरी मिसिंग वाटतं....आणि मग तेव्हा खरी गरज वाटते आपल्या त्या माणसाला शोधून बघायची! ती साथ ती सोबत परत मिळवायची ! असंच काहीसं  जेव्हा तुला वाटेल तेव्हा, तू मला शोधून बघ...

जेव्हा जाणवेल आपण नाही सोबत,

आणि वाटलं तुला मला  शोधावसं  जर...

शोधून बघ लांबच्या त्या झाडाखाली,

जिथे गोंजारली आपण ती पहिली सर....

एकदा फक्त शोधून बघ तू,

अल्लड, उनाड आपल्या त्या वेड्या झऱ्याकाठी...

बिचकत घातली होतीस तू,

अधीर आतुरशी ती पहिली हळूवार मिठी....

नंतर शोधून बघ मला तू,

गर्द हिरव्या राई लगतच्या कुंपणाच्या जवळपास...

हातात हात गुंफुनच जिथे आपण
डोळ्यांमध्ये एकमेकांच्या मग गुंगून जायचो तासनतास...

शोधून बघ मग मला तू,

जुन्या देवळामागच्या त्या मोडक्या पायऱ्यांवर....

वाट पाहिल्यानंतरची भेटही व्हायची तिथेच,

स्पर्शाची जेव्हा तुझ्या ओढ व्हायची अनावर...

मला शोधताना तू विसरू नकोस,

धुक्यात हरवणारी ती आपली छोटीशी पायवाट....

नवी सकाळ पहायची एकत्र म्हणून,

तिथेच तर घालवायचो, शरदाची पहिली पहाट....

तरीही जर सापडले नाहीच तुला,

तर मनाचे शोधून काढ कोपरे सारे...

तुझ्यातच सापडेन तुला मग मी,

असतील फक्त डोळ्यांचे ओले ओले किनारे...