कंटाळा

घड्याळाचे काटे कुठे अडकलेत वाटतंय,
मिनिटे संपायची वाट पहात तासभर गेलाय
वेळेवरच दरवेळी पुढचं टाकून पाऊल,
आता वेळेलाही पुढे जायचा कंटाळा आलाय

दुपारच्या उन्हांनाही बदलायची नाहीये जागा,
त्याच खिडकीतून येऊन आत राहिलीत लोळत
पडलेल्या हवेने जराही न हलता,
कंटाळ्यानेच थोड्याशा केलीये त्यांना चांगली सोबत

गच्च भरून साठलंय पाणी ढगांमध्ये,
कंटाळ्याने त्यांना त्यांचाच ओझं नाहीये झेपत
आळसावून वाट पहात बसलंय जणू,
कंटाळवाणा पाऊस, हट्टाने नाहीये अजिबात बरसत

सरळसोट, सपाट कंटाळवाण्या रस्त्याला त्या,
नाहीत अवघड चढ ना धडधडते उतार
त्यालाच त्याचा येतो कंटाळा आता,
कंटाळ्यानेच  बदलासाठी होतच नाही तरी तयार

नसेलही यातलं कोणी कंटाळलेलं आत्ता,
माझी नजर बदलून तिकडे बघायला हवय
आत्ता नको जरा वेळाने बघू,
आत्ता ना मला जरा कंटाळा आलाय....    

तुझी सावली

आभाळाबरोबरच मनातही माझ्या,
तुझ्या आठवणींचे ढग दाटतात
प्रत्येक  थेंबाबरोबर पावसाच्या
माझ्याही डोळ्यांत श्रावणसरी साठतात

खिडकीबाहेर आदळतात सरी
आतून  एकाकी  श्वास  निसटते
धूसर झालेल्या काचांवरही
तुझेच नाव कसे उमटते

मखमली हवेसोबत उडतात,
पानगळीसारख्याच आठवणी तुझ्या मनभर
कमालीचा धरतात वेग,
सावरताना त्यांच्यातच हरवते क्षणभर

तुझ्या नसण्याने काळोखते,
बुडणाऱ्या सूर्यबिंबाची कोवळी लाली, 
चमचमती पौर्णिमाही तुझ्याशिवाय,
होते अमावस्येहूनही गडद काळी

शोधताना रस्ता अंधारात,
तुझ्या सोबतीची  किरणंच  हरवली
मार्ग झाले निराळे
साथीला उरली तुझी सावली...